Üsküdar'a Gider İken !

Son yazımın tarihini görmek dehşete düşmeme neden oldu. Çok çekici bir mazeretim vardı son 1.5 yıldır. Onu da anlatmaya sıra gelecek ama şimdi başlayıp kaydettiğim ama bir türlü yayınlayamadığım yazıları toparlama zamanı.

Yazmak istediklerimi başlıklar halinde bir sıraya koydum. Ekine koyacacağım fotoğrafları ve çizimleri dosyaladım. Pek bir düzenli tertipli olasım var bu aralar :) Ama işler de düşler de benim düzen intizam kafama pek bakmıyor. En sade yapı ile başlayayım. Bu sefer durmak yok yazmaya devam.

İlk yapımız Üsküdar Çavuşdere'de. Yeni yapılan hükümet konağı ve kendi sokağının son 40 yılda değişen çehresi nedeniyle artık kendi yerinde bir yabancı. Caddedeki tüm yapılar bir adım geri çekilmiş, 'Onu' ebelemişler.

(Çavuşdere Caddesi Hükümet Konağı inşaatı nedeniyle caddeden çok tanımsız bir alan gibi görünüyor bu fotoğrafta.)

Çok sevimli bir bina küçük ama bir o kadar kullanışlı. Çok sade ama göze çarpan naif detayları var. 

Tüm yapı 52 m2 taban alanına oturuyor ve toplamda 4 oda, 1 mutfak, 2 wc  ve 2 sofadan oluşuyor.

  Ön cephe                                       Ön cephe (ahır olarak bahsedilen kısım ile)

Arka Cephe ( ancak iki fotoğrafta tamamını gösterebiliyorum)

Yapının kendisini de içindeki eşyaları da belli bir tarihte dondurmuşlar. Şimdilerde dönem dizisi çekmek moda oldu ya, tek çöp eklemeden rahatlıkla set olarak kullanılabilir.

Bina taş temel duvarları üzerine oturan ahşap konstrüksiyonlu zemin kat ve bir normal kattan oluşuyor. Düz ayak denir ya işte tam öyle... Yapının dört cephesi de açık. Ön cephesi ve arka cephesi geleneksel ahşap konutların 2'li ve 3'lü pencere düzenine sahip. Yapının cumbası ya da çıkması yok ki; bu çok ilginç bir detay. Pencere ve kapı detayları oldukça sade. Kişisel görüşüm çok kısa zamanda yerel bir usta tarafından sınırlı bütçe ile inşa edildiği biçiminde. Tüm detaylarına da basitçe uygulama sırasında karar verilmiş gibi.

Yapının yanında tek katlı bağımsız bir bölüm daha var. Özel idare kayıtlarında ve tapuda bu bölümden ahır diye bahsediliyor. Özgün hali muhtemelen çok daha sevimli belki yarı açık üstü sundurmalı parapet duvarlarından ibaretti. En azından bizim tahminimiz bu yönde. Maalesef çatısının bir kısmındaki alaturka kiremitler ve arka cephesinde yaklaşık 1mt yüksekliğindeki taş duvar kalıntısı dışında çeşitli dönemlerde yenilenmiş ve deforme olmuş. 

Yapıya Çavuşdere Caddesi'ndeki çift kanatlı üzeri pencereli giriş kapısından giriyoruz. Giriş sahanlığı ya da taşlık diyebileceğimiz mekan gri-siyah motifli 20cmx20cm boyutlarında karo mozaiklerle kaplı. 

Taşlık döşeme kaplaması 20x20 cm karo mozaikler

Bir basamakla artık üzeri muşamba kaplanmış 27-29 cm enli ahşap kaplamalardan oluşan rabıtaya basıyoruz. Tam karşımızda merdiven ve yanında bir kapakla ulaşılan merdiven altı yüklüğü var.

Taşlıktan sofa ve merdiven

Solumuzda ise yan yana 3 kapı. Bu 3 mekandan ilki caddeye bakan bir oda. İkincisi dar ve uzun iki bölümlü bir hela (kusura bakmayın artık,restorasyon jargonu böyle der :) ). Taşından lavabosuna her şeyi özgün. Şaşırtıcı, çünkü genelde ilk değiştirilen mekanlar ıslak hacimler yani tuvaletler, banyolar ve mutfaklar olur. 

3. kapı ise içinden arka bahçeye bir çıkış kapısı da bulunan mutfağın. Mutfak küçük çaplı müdahaleler görmüş; zemin kaplaması, tezgahı yenilenmiş. Ama şans eseri içindeki özgün ocağa dokunulmamış.

Zemin kat ve 1. kat tuvaletlerinde lavabolar

         















   Mutfaktaki özgün ocak ( etraf biraz dağınık misafir beklemiyorduk.)

    










Merdiven korkulukları

Yukarıda gördüğünüz merdivenle 1. kata çıkılıyor. 1. katta sofa ve sofaya açılan 2'si ön cepheye biri arka cepheye bakan toplam 3 oda var. Ön cephedeki odalardan biri baş oda da diyebileceğimiz yapının en büyük odası. Yanındaki oda ise ona göre oldukça küçük bir oda. 167cm x 386cm ölçülerinde bir dikdörtgen. Normalde bu ölçülerde bir mekana oda demek zor ama içinde kendinizi hiç de rahatsız hissetmiyorsunuz.

Küçük oda

1. katta ön cepheye penceresi olan baş oda tavanı

Yapının cephe biçimlenişi, kapı ve pencere detayları oldukça sade. 

Saçak altında yine oldukça sade furuşlar kullanılmış.

Zemin kat penceresi

Giriş Kapısı

Ahşap saçak furuşları

Yapının rölövesini ( bugünkü durum tespiti)  ve restitüsyon projesini (ilk yapıldığı özgün durumu) tamamladık.
Bu çalışmalar anıtlar kurulu tarafından incelendi ve onaylandı. Şimdi restorasyon projesi üzerinde çalışıyoruz.

Rakı, Balık, Ayvalık!

Yazacağım bitmiş projeler de var ama bu beni çok heyecanlandırdı. Hemen kısacık paylaşmak istedim.

Ayvalık'ta bir yapının rölövesini çizmeye başladım dün. Çok güzel değil mi sizce de?

'Merdiven Aşağı. Merdiven Yukarı'

Meşhur listemden bahsedip duruyorum sürekli.
Onu da yazarım bunu da yazarım derken bir baktım, listemin nadide başlığı merdivenler hakkında www.mimarizm.com'da bir haber:

'Merdiven Aşağı. Merdiven Yukarı'

Haberin sahibi E. Seda Kayrım'a ellerine sağlık diyorum.

Haberin orijinaline buradan ulaşabilirsiniz.
http://www.mimarizm.com/Haberler/haberdetay.aspx?id=51278&Page=1

Ben hem kendim için, hem sizin için işleri biraz kolaylaştırmaya çalıştım.
Şimdiden söyleyeyim favorilerimi: Kaydırak merdivenler ve kitaplık merdiven :)




“Kıyafeti gösteren aksesuardır, ayakkabıdır” şeklindeki genel-geçer repliğe kulak kabartalım ve bu klişe çıkarımı “mimar kafası” ile bir saniyeliğine değerlendirelim: Yapıları “gösteren” ögeyi, iç mekanın aksesuarlarını da merdiven olarak ilan edebilir miyiz?

Lisans eğitimi sırasında mutlak ve değişmez bir kural ile –rıht-basgıç oranı ile- “bağlanan” merdiven tasarımı, elbette sabit bir çıktı olmak zorunda değil… Eski mimarlık kitaplarında tasvir edilen rüküşlükleri ile tasarımcıda “Seç içinden seçebilirsen!” hissiyatı yaratan “birinci basamak detayı” da, merdivenlerin “olmazsa olmaz”ı hiç değil!

“Kafa kurtarma” payları ile mimara –ironik biçimde- kafa patlattıran, avan veya uygulama projesi çizimlerinde illa ki kesite girmesi gereken, planı “Tam oturttum!” diye heveslenen genç bünyeleri ise üstüne kapı açtığını fark ettiği anda müthiş bir hüsrana uğratan merdivenler , kısadan hisse, sıkıcı olmak zorunda değiller! Bazı tasarımcılar için keyifli bir oyun alanı haline gelen merdiven tasarımının sonuç ürünleri, her ne kadar kullanıcısına her daim hiç keyif vermese de!

İşte başarılı, garip veya -maalesef bazen- "lüzumsuz"- merdiven tasarımları hakkında Mimarizm'den de bir bukle...


Çapraşık Merdiven
Tasarımcı: TAF Arkitektkontor

İsveçli mimarlık ikilisi Mattias Ståhlbom ve Gabriella Gustafson tarafından tasarlanan bu merdivenler, kısıtlı bir alan içinde düşey sirkülasyon çözüm denemesi olarak karşımıza çıkıyor. Tabi “Çözüm” derken, çamdan imal edilen ve diyagonal olarak üst üste eklenen ahşap “kutu” basamaklar, maalesef konfor ve ergonomi kriterlerini o denli dikkate almıyor. Bu merdivenlerden bir sağa bir sola devrilerek çıkmak isteyenlerin, çocukları mümkün mertebe uzak tutmaya dikkat etmeleri gerekiyor.



Kitaplık Merdiven
Tasarımcı: Levitate Architecture

Yine küçük hacimli bir mekan için sunulan bu çözüm, daha akılcı bir yoldan ilerliyor: Londra’da konumlanan bir konut için tasarlanan merdiven, dairenin değerlendirilmemiş çatı katı deposuna ulaşım sağladığı gibi, bir dolu kitaba da ev sahipliği yapıyor. Çıkardığı kota ulaşım sıklıkla gerçekleşmeyeceği için, merdiven rıhtlarının yükseliği problem teşkil etmiyor.

İşin kitaplık boyutundan bakacak olursak ise, aradığınız esere ulaşmak için hep “üç adım önceden” düşünmenizin gerekmesi ve kitabı çekerken 20 santimetrelik ahşap bir plağın üstünden uzanmak zorunda kalınmasını, merdiven boşluğu üstündeki çatı ışıklığının yarattığı iç mekan ferahlığı affettirebiliyor. Ters ışıkta o kitapların üstündeki yazıların ne denli okunaklı olacağı ise bilinmiyor.


Kaydırak Merdiven
Tasarımcı: Rodney Miller

Ghost Busters’ı izleyerek büyüyen bir jenerasyon olarak, alt kata itfaiye direğinden kayarak inmek hemen hepimizin hayallerini süslemiştir. İşin yeniden üst kata çıkma safhası üzerine pek düşünülmese de… Multi-milyoner Scott Jones’un yine çocukluk yıllarına dayandığı her halinden belli hayali ise, bu problemi de çözmüş. Jones’un salonunun ortasına inen devasa maun kaydırak, ona paralel olarak çıkan bir de merdiven ile birlikte tasarlanmış. 15 ayda tamamlanan 5,18 metre yükseliğindeki bu oyuncak-merdivenin fiber-optik ışıklandırma ile 8 ayrı renkte aydınlatılıyor olduğu gerçeği ise, konsepti çocukluk fantezisinden görgüsüzlük mertebesine taşıyor olabilir.



Ve diğer kaydırak merdivenler...


Asılı Kova Merdiven
Tasarımcı: Blencowe-Levine

Londra’dan bir konut için ve merdiven kovasının ters-yüz edilmesine ilişkin çıkış fikri tasarlanan bu merdivenin, salt tasarımsal bir bakış açısı ile ilginç –ve hatta iyi- olduğu iddia edilebilir. Hele ki bu merdiven, “kova” kelimesinin tam karşılığını bulmuşken… Ancak ferah ve aydınlık bir mekanın ortasından her gün defalarca böylesi bir dehlize girmek –hele ki kafalardaki “merdiven” fikri mekana aydınlık sağlamak üzerine kurulu iken- kimlerin uzun vadede hoşuna gider, bilinmez.

Fotoğrafa aldanmamak gerekse de, ilk basamağı döşeme kotundan fazlaca yüksekte duruyor hissi yaratan “kova merdiven”in, üstüne üstlük bir de küpeştesiz oluşu, çıkanı-ineni huzursuz saniyelerin beklediğini gösterir. “Yer tasarrufu” amacı taşıdığı belirtilen, ama kapladığı hacim açısından ne gibi bir değişiklik sağladığı anlaşılamayan kova merdivenin, heykelsi etkisinin de pek başarılı olduğu söylenemez.

Çember-Kesit Merdiven
Tasarımcı: Bilinmiyor

Heykelsi etkiden bahsetmişken, bu örnek üzerinde gerçekten de durulabilir. Kendisini sınırlayan duvar yüzeylerinden “soyulmuş” etkisi yaratan merdiven basamakları, kova arkasındaki renkli ışıklandırmanın da etkisi ile gerçekten de fütüristik bir etki yaratıyor. Ancak bu merdiven, bir anaokulunda ve iki oyun alanı arasındaki sirkülasyonu sağlayacak şekilde kullanılıyor! Resimdeki hanımın dahi ancak duvara tutunarak ilerleyebildiği böylesi bir merdivenin rıht boşluklarından aşağıya yuvarlanacak çocuklar konusunda nasıl bir önlem alınabileceği ise anlaşılamıyor.


Ondüle Çelik Merdiven
Tasarımcı: Thomas Heatherwick

New York’taki Longchamp merkez mağazası için tasarlanan bu etkileyici merdiven, 55 tonluk çelikten üretilmiş. Isı ile farklı açılarda bükülmüş 17 çelik levhadan oluşan merdiven, dikkatleri üstüne çeken estetiği ile aynı muazzamlıkta bir meşakkat ile inşa edilmiş. Yerinde ve merdivenin hem statik gerekleri hem de kullanıcı rahatlığını sağlamak üzere çok dikkatlice birleştirilen parçaları ile merdiven, “lojistik bir kabus” olarak adlandırılıyor. Ama merdiven, mağazanın konumlandığı sokak kotundan yüksekte ve mağazanın cam giydirme cephesinin arkasında kalarak, sokaktan geçenleri içeri çağırma konusunda üstüne düşeni yapıyor.

Hazla Çizilen Kadınlar : Gustav Klimt

Dün sabah işe gitmek için Taksim Meydanı'ndan geçerken derinden bir booom sesi duyduk. Meydandaki bütün güvercinler aynı anda havalandı. Birşeyler oldu ama, acaba ne oldu endişesiyle işe geldim. Baktım bir haber yok. Yaklaşık bir saat sonra şiddeti sürekli artan çok tatsız haberler aldık. Dün gece ve bugün basında yine herşey normalleşti. Bu haberler de diğerleriyle birlikte sıraya girdi.

Huzur bu şehirde ulaşılması en zor duygu. Kendimizi güvensiz ve tetikte hissetmemiz için hergün yeni bir sebebimiz oluyor. Yarının sakin bir gün olmasını ummaktan başka yapacak birşeyimizin olmaması da ayrıca can sıkıcı.

Bir süredir aklımda bana neşe veren birşeyi paylaşmak vardı. Klimt'in desenlerini...
Desenlerindeki neşeye rağmen portrelerindeki incelikle işlenmiş yüzler ve özellikle gözler, çok güzel olmakla birlikte, biraz huzursuz edici. Dün sabahki halim gibi neşeyle güne başlamış ama bir şekilde huzursuz. Güvercinlerin havalanışı gibi. Naif de, arzulu da, rahatsız edici de olabilirler. Doğrudan size bakan, dimdik gözler.

Mavi Önlüklü Klimt

Gustav Klimt bu iki tarafıyla çok sevdiğim bir ressamdır. Kullandığı renkler ve tablolarının fonunu oluşturan güzel desenleriyle ve bana dimdik, zerafetle bakan kadınlarıyla.

Hiç otoportre yapmamıştı. Yukarıdaki Egon Schiele'nin bir çalışması. Kendine değil etrafına ve özellikle kadınlara bakmayı sevdiğini söyler. Doğrusunu isterseniz onun ağzındanmışça söylenir bunlar. Sözcüklerle arası çok iyi değilmiş çünkü. Desen çizmeyi tercih edermiş. İlle de anlaşılmak gibi bir derdi olduğunu da sanmıyorum. Bu yüzden de severim kendisini.


Size bakan gözlerin ifadelerine ironik biçimde karşı duran neşeli desenleri vardır .
Aslında manzara resimleri desenlerinin tesadüfi olmadığının kanıtıdır. Yazlarını Salzburg yakınlarında bir gölün kenarında manzara resimleri yaparak geçirirmiş. Zamanla çizdiği desenlerin ruhundan geometrik soyutlamayı doğurmuş. Doğaya baktığında gördüğü renkler ve biçimleniş bir anlamda bu soyutlamanın kaynağıdır. Ben bunları gördüğümde
' Bu adam ağaçlarla eğleniyor, ne güzel' diyorum hep. Bahar gibi, güneşli günler gibi neşe veriyor bana.

The Pear Tree, 1903

Apple Tree

The Tree Of Life

Soyut süslemeler ve imgelerle dolu desenleri insanın çevresini ve yaşamı simgeler. Bu fon üzerinde daha belirgin olarak gördüğümüz yüzler ve eller yoğun bir anlatım ve duygusallık taşır.
Oldukça belirgin yüzler, özellikle tüm ifadesiyle size bakan gözler en çok etkilendiğim tarafıdır. Onun kadınlarının masumiyeti beyaz tenlerinin üzerinde belli belirsiz pembeleşen yanaklarından, naifçe aşağı kıvrılan gözlerinden akar. Onun femme fatale'inin içindeki arzu ve ihtiras hafifçe kısılmış gözlerinden taşar. Nerde okuduğumu bulamadım ama 'dekoratif süslemelerle bezenmiş zarif bir erotizm' diyordu çizdikleri için. ' Zarif erotizm' lafını pek sevdim.

Friends

Water Serpents II

Aşktan, kaderden, tutkudan, ölümden bahseder. Küçük bir bebekten, arzu ve aşkla birbirlerine sarılmış yetişkinlere, sonra yaşlı ve yorgun insanlara hayat döngüsünü izleriz. Hayatın tüm evreleri birbirleriyle kucaklaşır, birbiri içinde ifade edilir. Yalnızca ölüm soğuk yüzüyle döngünün dışındaki bir izleyici gibidir.

Three Cents Of A Woman

Death And Life

Klimt'in kurucusu olduğu Sezession Grubu'nun Beethoven Sergisi için yaptığı Beethoven Frizi sanatının dönüm noktası gibidir. Aynı zamanda bir başyapıttır. Oysa Klimt bu resmi sergiden sonra yerinden kaldırılacağı düşüncesiyle ucuz ve taşınabilir malzemelerle çalışmıştır.
Beethoven frizi iki uzun bir kısa duvarı saracak şekilde sergi mekanının 3 duvarı üzerine yapılmıştır. Toplamda yaklaşık 34mt'ye 2mt'lik bir alanda Klimt upuzuun ama kolaylıkla izlenebilir bir hikaye anlatır. Elbette burda uzuuunca bahsetmek isterim ondan. Ama işi çok detaylı çalışmış arkadaşlara bırakmak niyetindeyim.

http://web.deu.edu.tr/befdergi/16.pdf

Klimt'i bu kadar anlatıp Öpücükten bahsetmemek mümkün değil. Pek çok resminde gördüğümüz büyük bir adamın aşkla sarmaladığı, çoğu zaman pek detaylı göremediğimiz küçük bir kadın. Öpücük'te onları yine sarılmış olarak yan yana görürüz. Kadının mutlulukla pembeleşen yanaklarını ve kendisini öpen adama sevgisi ve arzusuyla kapanmış gözlerini. Yine incelikle işlenmiş elleri.

The Kiss

The Kiss II

Gördüğüm en güzel Klimt yorumu

Kendisinin boyadığı güzelim desenli kumaşlardan sevgilisi moda tasarımcısı Emilie Flöge ile birlikte diktiği uzun elbiseler içinde biraz tuhaf ve biraz da deli bir adam. Bu fotoğrafta bize bakan gözleri gibi.

Kısa Başlangıç, Uzun Bir Ara...

1 Nisan gibi tuhaf bir günde yazmaya başladım. Amacım bir rutini kırmak ve beni bu tekrara hapseden şeyi bulmaktı. Bu arayışla yazdığım ilk yazının üzerinden bir yıl geçti. Herşey o kadar hızlı oldu ki yazmayı bırakın yetişemedim bile. Çok şey değişti! Merak etmeyin hepsini anlatacağım. Hatta o kadar baştan başlayacağım ki; kızacaksınız.

Hep yanında bir defterle gezen o insanlardan oldum ben. Unutmamak için arada derede de, eciş bücüş de olsa illa ki not aldım, çizdim. Güzel bir bahar günü notlar almaya devam ediyorum.

İki yeni yapının rölöve ve restitüsyon projeleri ile uğraşıyorum şu ara. Elbette onlardan bahsedeceğim. Zaten taslaklar listesi uzayıp gidiyor. Yavaş yavaş hepsini paylaşacağım.

Nerde kalmıştık?

510-19'u anlatmıştım size. Banyosundaki 1964 basımı Hababam Sınıfı kitabından bahsetmiştim.
Biraz(!) geç kaldım Elroy ama, hadi Turhan Selçuk'un ruhunu şad edelim.

Hababam Tam Kadro

Başlamak için tuhaf bir gün... 510'a 19!

Üç buçuk yıldır nerdeyse aynı ekiple, aynı proje için çalışıyorum. Çok uzun süredir düşündüğüm, şu an yapmakta olduğum işin beni mimarlığa ne kadar yaklaştırdığı ne kadar uzaklaştırdığı, ne kadar ve ne için özgürleştirdiği, ne kadar kısıtladığı…

Bütün bu şartlar içinde gelişimin insanın kişisel becerisi ve arzusu olduğunu yadsımıyorum elbette. Ancak uzun süren ve çerçevesi çok da değişmeyen projelerin birbirini tekrar eden günler, rutinler gibi insanı alzheimer’a yaklaştırdığını, bir tür hafızasızlık ve zamansızlık hissi oluşturduğunu düşünüyorum. Bunu kırmak için türlü yollar denenebilir. Ama en doğru olanı galiba kayıt altına almak. Hafızamı yitirmemek için yazmak. "Söz uçar. Blog kalır."

90'larda çekilmiş bir fotoğraf 510-19

Bu projede çalışmaya ilk başladığımda duyduğum heyecan ve hevesi şimdi düşününce mutlu oluyorum. Demek ki aslında yapmak istediğim şeydi bu. Öyleyse nerede kaybolduğumu bulmak kolay olacak.

Restorasyon, bu uzun yıllar yaşamış yapılara tuğla ve ahşap olmaktan çok birer insan, birer karakter gibi bakmanızı sağlayan, eninde sonunda sizi oraya getiren bir uzmanlık sanırım. Bu yazdıklarım haddinden fazla duygusal gelebilir, ama tek tek yapılara baktığınızda anlayabildiğiniz bir şey bu. Onlara birer insan, birer karakter gibi bakmanızı sağlayan şey farklı ifadeleri olan gözler gibi size bakan pencereleri bazen, cephelerinde gördüğünüz bezemeleri o yüzü hatırlamanızı ve anlamlandırmanızı kolaylaştıran birer ben, birer çizgi, birer gamze gibi. Bu yüzden üzerinde çalıştığımız her yapıya, bu semte ve bu sokaklara bağlandık. Ona bir ofis penceresinden bakmak, sokaklarına yabancılaşmak hoşumuza gitmedi.

Tekil konutlar söz konusu olduğunda proje genelde sahibiyle anılır ya da yapıyı öne çıkaran bir özelliği ile. Bu, benim bugüne kadar çalıştığım ofislerin bir yöntemiydi. Büyük bir alan söz konusuysa yapıları tanımlamak için kullanılan yol, ada ve parsel numaralarını söylemektir. İsimleri ve soy isimleri gibidir bunlar. Yapıyı adıyla çağırırsınız aslında. Bu anlattığım yapının adı 510 ada 19 parsel, nam-ı diğer 510'a 19. Üzerinde çalışmaya başladığımız ilk yapı. Süleymaniye için sembol bir yapı diyebiliriz. Bir gün bölgeyle ilgili bir belgeselde, bir gün ummadığınız bir anda, bir sinema filminde köşeyi dönüverince karşınıza çıkabilir. Görünce tanıdık birini görmüş gibi olursunuz.

1960'larda 510-19

İmaretin sürprizli basamaklarını indiğinizde sizi karşılar. Kagir basamaklarını, sokağa eğilip bakan cumbasını fark edersiniz. Muhtemelen basamaklarında biri oturuyordur. Ben henüz aksiyle karşılaşmadım. Bu yapı bölge karakteri içinde de farklılık gösterir. Bu bölgedeki yapılar genelde kagir bodrum ya da zemin katlar üzerine oturan ahşap konstrüksiyonlu yapılardır. Oysa bu yapının ön cephesinin bir kısmında 1. ve 2. katlarında da devam eden bir kagir duvarı var. Ahşap katları L biçiminde saran bir kagir konstrüksiyon denebilir.

Hem yapısal olarak, hem de mimari olarak ilginç. Dengeli biçimde, yapılırken tasarlanmış bir cephesi varmış gibi. Böyle söylüyorum çünkü bu bölgedeki yapıların yerel gelenekle, belli başlı bazı yapı ustaları tarafından yapıldığı; mimarlarının, önceden yapılmış bir tasarımlarının olmadığı; çoğunlukla parsel biçimine ve uygulama sırasında oluşan sorunlara göre üretilmiş pratik çözümleri olduğu bilinmektedir. Restorasyon için konstrüksiyonları ortaya çıkarıldığında da söylediklerimi destekleyen durumlarla karşılaşılıyor çoğunlukla. Yapılarda bazen ciddi yapısal sorunlar da olabiliyor. Bu durum maalesef deformasyonlarını hızlandırıyor. Bürokratik süreç nedeniyle sahiplerinin bir an önce yıkılmalarına çalıştığı bu yapılar için sonu daha da yaklaştıran nedenlerden yalnızca biri daha oluyor bu.bunları daha uzunca bir yazıda etraflıca ele almak daha uygun olacak. Hem de 510’a 19’un daha anlatılabilecek çok yanı var. Banyosunda bulduğumuz 1964 basımı Habam Sınıfı ve kitabın arasına konmuş bir düğün fotoğrafı gibi.